ΠΑΟΚ: Εξαιρετικός στο Α' ημίχρονο, «δοκιμάστηκε» και άντεξε στο Β', πετυχαίνοντας ένα σπουδαίο διπλό
Σαφέστατα δίκαιη η νίκη. Η οποία θεμελιώθηκε σε ένα 45λεπτο, στο οποίο οι νικητές παρουσιάστηκαν όχι απλά βελτιωμένοι, αλλά σε ένα επίπεδο υποσχόμενο ότι οι ψυχοβγαλτικές τακτικά εμφανίσεις, μάλλον σε λίγο θα ανήκουν στο παρελθόν.
Απόλυτος κυρίαρχος, έδειχνε σε ολόκληρη τη διάρκεια του πρώτου ημιχρόνου αποφασισμένος «να καθαρίσει την μπουγάδα» άνετα, διασφαλίζοντα το πολύτιμο εκτός έδρας τρίβαθμο, με έναν αγωνιστικό περίπατο. Ναι, ήταν τόσο καλός στο συγκεκριμένο διάστημα. Επιστρέφοντας στην επανάληψη ωστόσο και δεχόμενος πολύ νωρίς ένα γκολ πάλι από ένα απίστευτο λάθος και το πρώτο χτύπημα από την κακιά του μοίρα να χάσει έναν πολύτιμο παίκτη (τον σκόρερ του πρώτου τέρματος), έδειξε να προβληματίζεται και να χάνει τον αέρα της απόλυτης διαχείρισης του αγώνα, παραχωρώντας το δικαίωμα και την ευκαιρία στους αντιπάλους του να αναθαρρήσουν και να τον πιέσουν, επιδιώκοντας την «εφικτή»… πλέον ισοφάριση.
Στο προηγούμενο διπλό «κακό» και «σοκ» της αναγκαστικής αποχώρησης του Τάχα Άλι και του φτηνού γκολ από το λάθος της άμυνας του, προστέθηκε και η δεύτερη αναγκαστική αποχώρηση, με τον τερματοφύλακα του να μεταφέρεται με φορείο εκτός του αγωνιστικού χώρου, σοβαρά τραυματισμένος. Εικάζεται ότι το γρήγορο και φτηνό γκολ και οι δύο σοβαροί τραυματισμοί, κατά πάσα πιθανότητα και μέχρις ενός σημείου, έπαιξαν κάποιο ρόλο στην αλλαγή ψυχολογίας και άνεσης που διέκρινε την εικόνα του πρώτου μέρους. Ο τελείως διαφορετικός ΠΑΟΚ της επανάληψης… έδωσε χώρο, προφανώς και τα ηνία του αγώνα, στους ιδιαίτερα και δικαιολογημένα παθιασμένους λόγω της καλής τους πορείας μέχρι τώρα γηπεδούχους. Και το κίνητρο να υπερβάλουν εαυτούς, σκοπεύοντας μια ανατροπή η οποία ασφαλώς δεν θα περνούσε από το μυαλό τους, ούτε καν και από την φαντασία τους. Μέσα λοιπόν από τις μη αναμενόμενες φυσιολογικά δυσκολίες που προέκυψαν, προβάλλεται η καλή απόδοση του νικητή στο πρώτο 45λεπτο. Και το οποίο πρώτο 45λεπτο αποδείχθηκε υπεραρκετό για την εξασφάλιση μιας πολύτιμης νίκης. Και δεν είναι μόνον αυτό, αλλά πέρασε και το μήνυμα πως μπορούν πολλά ή όλα να προχωρήσουν προς το καλύτερο. Αν στην διάρκεια της διακοπής ο Αλέσιο Λίσι πέσει με τα μούτρα στη δουλειά, επιχειρώντας να συγκροτήσει ένα βασικό σχήμα ανταγωνιστικό.
Σε ότι έχει σχέση με την ατομική απόδοση των νικητών έχουμε: Ο Παβλένκα μέχρι τον τραυματισμό του ήταν σταθερός, με μία και μόνον άστοχη έξοδο. Ο Κένι αγωνιστής και μαχητής σε ολόκληρη τη διάρκεια του παιχνιδιού. Σταθερός και ποιοτικός ο Μιχαηλίδης. Προσπάθησε και βοήθησε επιθετικά ο Μπάμπα. Ο Γιάκιτς μάλλον μονιμοποιείται, ο Πέλκας είχε διάθεση αλλά δεν ήταν πολύ συμμετοχικός. Ο Εντιαγέ πέτυχε ένα έξυπνο γκολ και δείχνει πως μπορεί να τον εμπιστευτεί ο κόουτς. Ο οποίος τελικά στο κακό δεύτερο ημίχρονο, είχε και μια ατυχή έμπνευση. Να βγάλει τον Ζαφείρη που είχε αλωνίσει όλο το γήπεδο και αποτελούσε ένα συνεκτικό παράγοντα, για να περάσει στην θέση του τον «τελειωμένο» κατά γενική άποψη Σάντα Μάρια. Ο συμπαθέστατος Λίσι μάλλον θα πρέπει να αναθεωρήσει τις όποιες θετικές απόψεις έχει για τον Ελουστόντο. Ο παίκτης αυτός είναι δημόσιος κίνδυνος. Ο Ζίβκοβιτς βοήθησε πολύ αμυντικά στο δεύτερος ημίχρονο της δοκιμασίας, ενώ ο Άλι δυστυχώς τραυματίστηκε και δεν χάρηκε όπως θα ήθελε το γκολ που πέτυχε.
Τέλος και μια παρατήρηση ή μάλλον μια επισήμανση: Πιστεύω ότι θα έχτε ήδη διαπιστώσει ότι συγκεκριμένοι Έλληνες διαιτητές, τους οποίους πρέπει να εμπιστευτούμε απομακρύνοντας τους ξένους στη διάρκεια του πρωταθλήματος, άρχισαν τα «δωράκια» στους «μεγάλους». Μάλιστα και χωρίς τον παραμικρό δισταγμό, διαπράττουν διαιτητικά ανοσιουργήματα. Να μην ξεχνιόμαστε τι λέει σε τέτοιες περιπτώσεις ο θυμόσοφος ελληνικός λαός: «Πρώτα βγαίνει η ψυχή και ύστερα το χούι». Ο νοών νοείτω.
