Ο ΠΑΟΚ θέλει να γίνει Άγιαξ: Το ερώτημα είναι αν μπορεί να αντέξει τη διαδρομή

ΤΟΥ ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΙΣΚΕΝΤΕΡΙΔΗ

Μμπήκαμε και τυπικά στην εποχή του Αλέσιο Λίσι στον ΠΑΟΚ. Ο 40χρονος Ιταλός προπονητής φόρεσε για πρώτη φορά την ασπρόμαυρη φόρμα στη Μεσημβρία και συστήθηκε στην ομάδα, σηματοδοτώντας την έναρξη μιας νέας εποχής για τον Δικέφαλο.

Παρατηρώντας τα πρόσωπα που βρίσκονται πλέον στις κομβικές θέσεις του ποδοσφαιρικού τμήματος, καταλαβαίνει κανείς ότι ο στόχος του ΠΑΟΚ με την επιλογή του Λίσι δεν είναι μόνο το σήμερα. Ο αθλητικός διευθυντής Μάτος και ο τεχνικός διευθυντής Βιεϊρίνια επέλεξαν έναν προπονητή που υπηρετεί μια συγκεκριμένη φιλοσοφία. Μια φιλοσοφία που δίνει ιδιαίτερη βαρύτητα στα νέα παιδιά, στην εξέλιξή τους και στην ανάδειξή τους μέσα από την πρώτη ομάδα.

Η λογική είναι ξεκάθαρη. Φτιάχνεις ποδοσφαιριστές, τους ανεβάζεις στην πρώτη ομάδα, τους δίνεις χώρο να δείξουν πράγματα, τους βοηθάς να αρπάξουν την ευκαιρία και στη συνέχεια τους βγάζεις στη βιτρίνα του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου. Κάτι που είδαμε σε έναν βαθμό και πέρσι με περιπτώσεις όπως του Μύθου και του Χατσίδη, αν και όχι στον βαθμό που θα έπρεπε. Παρ' όλα αυτά, για τον Μύθου ήδη υπάρχουν δημοσιεύματα που κάνουν λόγο για ενδιαφέρον από το εξωτερικό.

Προσωπικά, η συγκεκριμένη φιλοσοφία δεν με χαλάει καθόλου. Υπάρχει όμως μία βασική προϋπόθεση. Τα νέα παιδιά πρέπει να έχουν ουσιαστική παρουσία στην ομάδα για αρκετά χρόνια. Κατά τη γνώμη μου, μια τριετία θα έπρεπε να είναι το ελάχιστο και μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις να φεύγουν νωρίτερα. Διαφορετικά, χάνεται το νόημα της όλης προσπάθειας.

Το εγχείρημα αυτό θυμίζει σε μεγάλο βαθμό το μοντέλο του Άγιαξ. Έναν σύλλογο που επί δεκαετίες παρήγαγε μεγάλες φουρνιές ποδοσφαιριστών, κατακτούσε τίτλους, έφτανε σε ευρωπαϊκές διακρίσεις και στη συνέχεια πουλούσε τους παίκτες του σε τιμές πολλαπλάσιες από εκείνες που συναντάμε στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Τα χρήματα που έπαιρνε ο Άγιαξ για τους ποδοσφαιριστές του ήταν τρεις και τέσσερις φορές περισσότερα από αυτά που πήρε ο ΠΑΟΚ για τον Γιαννούλη ή τον Τζόλη, αλλά και από εκείνα που ακούστηκαν κατά καιρούς για τον Κωνσταντέλια.

Και εδώ θα σας κάνω ένα απλό ερώτημα.

Πόσο θα πουλούσε ο Άγιαξ τον Κωνσταντέλια;

Αν ο ίδιος ποδοσφαιριστής είχε περάσει όλη τη διαδρομή του μέσα από το μοντέλο, την ευρωπαϊκή παρουσία, το brand και τη βιτρίνα του Άγιαξ, πόσο θα ήταν η πραγματική του αξία στην αγορά;

Η δική μου απάντηση είναι ξεκάθαρη. Όχι κάτω από 60 εκατομμύρια ευρώ.

Και εκεί ακριβώς βρίσκεται η ουσία της συζήτησης. Δεν είναι μόνο το ταλέντο που καθορίζει την τελική αξία ενός ποδοσφαιριστή. Είναι το περιβάλλον, η συνέπεια του οργανισμού, η ευρωπαϊκή παρουσία, η αξιοπιστία του club και το όνομα που έχει χτίσει στην αγορά όλα αυτά τα χρόνια.

Ναι, αυτό το πρότυπο το επικροτώ.

Ωστόσο, ο Άγιαξ είναι Άγιαξ.

Έχει το know how, έχει το brand, έχει τη φιλοσοφία και, κυρίως, έχει έναν ολόκληρο οργανισμό που λειτουργεί πάνω σε αυτή τη λογική. Από τη διοίκηση μέχρι τον τελευταίο φίλαθλο. Δεν χτίστηκε χθες και δεν χτίστηκε σε μία μέρα.

Εδώ όμως δεν υπάρχουν ακόμη αυτές οι συνθήκες.

Εδώ ο Αλέσιο Λίσι καλείται να εφαρμόσει ένα πλάνο που στη θεωρία μοιάζει σωστό, αλλά στην πράξη θα συναντήσει σοβαρά εμπόδια.

Το πρώτο είναι το «πρέπει».

Ο ΠΑΟΚ είναι καταδικασμένος να πρωταγωνιστεί. Ο κόσμος του δεν ζητά απλώς πρόοδο ή υποσχέσεις για το μέλλον. Ζητά τίτλους και διεκδίκηση πρωταθλημάτων.

Το δεύτερο είναι η αναπόφευκτη σύγκριση με τον Λουτσέσκου.

Θέλουμε δεν θέλουμε, αυτή η σύγκριση θα γίνεται καθημερινά. Και δεν θα ξεκινήσει στο τέλος της χρονιάς αλλά από την πρώτη κιόλας αγωνιστική. Από το πρώτο αρνητικό αποτέλεσμα, από το πρώτο κακό διάστημα, από την πρώτη γκρίνια.

Το τρίτο είναι η νοοτροπία που συνοδεύει συνολικά τον οργανισμό.

Μπορεί η διοίκηση να θέλει να περάσει μια νέα φιλοσοφία. Μπορεί να οραματίζεται ένα διαφορετικό μοντέλο λειτουργίας. Όμως στην πρώτη σοβαρή στραβή, αυτός που θα πληρώσει τον λογαριασμό θα είναι ο προπονητής. Αυτό συμβαίνει διαχρονικά στο ελληνικό ποδόσφαιρο και δύσκολα αλλάζει από τη μία μέρα στην άλλη.

Ναι, ο Λίσι είναι ένας προπονητής που έχει δουλέψει με βάση αυτή τη φιλοσοφία. Όμως ούτε στη Μιραντές, ούτε στην Οσασούνα, ούτε φυσικά στη Λεβάντε είχε να αντιμετωπίσει τέτοιου είδους απαιτήσεις και πιέσεις.

Δεν ξέρω αν γίνονται συχνά θαύματα στο ποδόσφαιρο.

Αυτό που ξέρω είναι ότι μια ομάδα που επιχειρεί να αλλάξει φιλοσοφία, νοοτροπία και τρόπο λειτουργίας δεν μπορεί να περιμένει ότι θα κατακτήσει τίτλους από την πρώτη στιγμή. Ένα τέτοιο μοντέλο χρειάζεται χρόνο, υπομονή και σωστό προγραμματισμό. Κατά τη γνώμη μου, χρειάζεται τουλάχιστον μια τριετία για να αρχίσει να αποδίδει πραγματικούς καρπούς.

Με τα εμπόδια που περιέγραψα παραπάνω, δεν είμαι βέβαιος ότι έχει πολλές πιθανότητες επιτυχίας.

Εκτός κι αν τελικά δεν δούμε μόνο τη φιλοσοφία, αλλά και μια ισχυρή επένδυση στο αγωνιστικό κομμάτι. Αν ο Ιβάν Σαββίδης προχωρήσει στην απόκτηση έξι έως οκτώ ποδοσφαιριστών υψηλού επιπέδου, με συμβόλαια που θα κυμαίνονται από 1,2 έως 2 εκατομμύρια ευρώ ετησίως, τότε τα δεδομένα αλλάζουν.

Κάτι αντίστοιχο με αυτό που βλέπουμε να κάνουν ο Ολυμπιακός, ο Παναθηναϊκός και η ΑΕΚ.

Γιατί μπορεί τα εκατομμύρια να μην παίζουν ποδόσφαιρο, όμως παίζουν σημαντικό ρόλο στην έκβαση ενός πρωταθλήματος. Ιδιαίτερα όταν προσπαθείς να κινηθείς σε αχαρτογράφητα νερά.

Και θα το πω ξανά.

Ο ΠΑΟΚ μπορεί να θέλει να ακολουθήσει το μοντέλο του Άγιαξ.

Όμως δεν είναι ακόμη Άγιαξ.

Και για να γίνει, χρειάζεται πολύ περισσότερο δρόμο απ' όσο ίσως κάποιοι πιστεύουν σήμερα.