Ο ΠΑΟΚ έχασε περισσότερα από ένα παιχνίδι

Ο ΠΑΟΚ κατάφερε σήμερα να χάσει από μια ομάδα που ήταν καλύτερη ως σύνολο και ως αγωνιστική οντότητα, όχι απαραίτητα επειδή διέθετε περισσότερη ατομική ποιότητα. Και αυτό είναι ίσως το πιο ανησυχητικό συμπέρασμα από την ήττα και τον αποκλεισμό από την Άντερλεχτ.

Οι ελλείψεις στο ρόστερ ήταν γνωστές. Δεν ήταν κάτι που εμφανίστηκε ξαφνικά σήμερα. Αυτό που ανησυχεί πραγματικά είναι ο τρόπος με τον οποίο ο ΠΑΟΚ διαχειρίστηκε τα δύο παιχνίδια, τις κρίσιμες στιγμές, την πίεση και τελικά το ίδιο το παιχνίδι.

Στην Τούμπα ο ΠΑΟΚ είχε κατοχή μπάλας που άγγιξε το 70%, όμως δεν κατάφερε να τη μετατρέψει σε γκολ. Και όταν ήρθε η μεγάλη ευκαιρία, το πέναλτι που θα μπορούσε να αλλάξει τα δεδομένα, δεν την εκμεταλλεύτηκε. Εκεί χάθηκε μια τεράστια ευκαιρία να πάρει πίστη, ψυχολογία και διαφορετική δυναμική ενόψει της ρεβάνς.

Γιατί στο ποδόσφαιρο οι στιγμές αυτές δεν είναι απλώς φάσεις. Είναι στιγμές που μπορούν να αλλάξουν την ψυχολογία μιας ομάδας. Όταν όμως τις πετάς στα σκουπίδια, στη συνέχεια είναι πολύ πιθανό να πληρώσεις το τίμημα.

Στη Θεσσαλονίκη, πάντως, δεν είδαμε μια τεράστια αγωνιστική διαφορά ανάμεσα στις δύο ομάδες. Σε αρκετά διαστήματα, μάλιστα, ο ΠΑΟΚ έδειξε ανώτερος από την Άντερλεχτ.

Και μετά ήρθε η ρεβάνς.

Ένα παιχνίδι στο οποίο ο ΠΑΟΚ γνώριζε ότι έπρεπε οπωσδήποτε να σκοράρει για να ανατρέψει το εις βάρος του αποτέλεσμα και να συνεχίσει στο Europa League. Και αντί να δούμε μια ομάδα που θα μπει στο γήπεδο αποφασισμένη να επιβάλει τον ρυθμό της, είδαμε έναν ΠΑΟΚ νωχελικό, άτολμο, χωρίς καθαρό μυαλό και, με ελάχιστες εξαιρέσεις, χωρίς το πάθος και το νεύρο που απαιτεί ένα τέτοιο ευρωπαϊκό παιχνίδι.

Σαν να ήταν υπνωτισμένος.

Η Άντερλεχτ πίεσε, βρήκε το γκολ και έκανε ακόμη πιο δύσκολο το έργο του ΠΑΟΚ. Με δύο γκολ διαφορά πλέον, είχε την πολυτέλεια να διαχειριστεί το παιχνίδι. Και κάπου εκεί ο ΠΑΟΚ βρήκε ρυθμό, ανέβασε την πίεσή του και κατάφερε να φτάσει στην ισοφάριση.

Και τότε λες: τώρα είναι το momentum.

Ο ΠΑΟΚ έχει επιστρέψει στο παιχνίδι, οι δύο ομάδες πηγαίνουν στα αποδυτήρια και μπροστά του υπάρχουν ακόμη 45 λεπτά. Ένα ολόκληρο ημίχρονο για να πετύχει το ένα γκολ που χρειάζεται και να φέρει την πρόκριση στα δικά του μέτρα.

Ο Λίσι προσπαθεί να αλλάξει την εικόνα. Κάνει αλλαγές και αλλάζει τον σχηματισμό. Βάζει τον Καμαρά στη θέση του Μύθου, τον Γιαννούλη στη θέση του Μπάμπα και ουσιαστικά δημιουργεί έναν άξονα με Ζαφείρη, Σάντα Μαρία και Καμαρά, ενώ μετακινεί τον Κωνσταντέλια στην κορυφή.

Και περιμένεις να δεις τον ΠΑΟΚ να μπει στο δεύτερο ημίχρονο με την ίδια ένταση που έκλεισε το πρώτο.

Όμως στο 47ο λεπτό, μόλις δύο λεπτά μετά την έναρξη του δεύτερου ημιχρόνου, η Άντερλεχτ πετυχαίνει το δεύτερο γκολ της.

Και εκεί ο ΠΑΟΚ ξαναγυρίζει εκεί απ' όπου προσπαθούσε να ξεφύγει.

Δεν πρόλαβε να αξιοποιήσει το momentum που είχε δημιουργήσει στο τέλος του πρώτου ημιχρόνου. Δεν πρόλαβε να πιέσει, να βρει ρυθμό, να μεταφέρει την πίεση στην αντίπαλη περιοχή. Αντίθετα, δέχθηκε ένα ακόμη γκολ με έναν τρόπο που φανερώνει έλλειψη συγκέντρωσης και αμυντικής οργάνωσης.

Και σαν να μην έφτανε αυτό, στο 55ο λεπτό έρχεται και το τρίτο γκολ.

Μέσα σε μόλις δέκα λεπτά από την έναρξη του δεύτερου ημιχρόνου, ο ΠΑΟΚ καταφέρνει να δεχθεί δύο γκολ σε ένα παιχνίδι στο οποίο γνώριζε ότι δεν είχε κανένα περιθώριο για λάθη.

Εκεί δεν μπορείς πλέον να μιλάς μόνο για τακτική.

Κανένας προπονητής και καμία τακτική δεν μπορούν να αλλάξουν τη μοίρα μιας ομάδας όταν αυτή αμυντικά λειτουργεί σαν παιδική χαρά.

Το ποδόσφαιρο πρέπει να το σέβεσαι για να σε σεβαστεί.

Και ο ΠΑΟΚ, σε ένα παιχνίδι που του έδινε την ευκαιρία να συνεχίσει την ευρωπαϊκή του πορεία στο Europa League, δεν έδειξε την πνευματική και αγωνιστική ετοιμότητα που απαιτούσε η περίσταση.

Οι αδύναμες αρχές των ημιχρόνων, η έλλειψη συγκέντρωσης, η αδυναμία διαχείρισης των συναισθημάτων και οι παιδικές αμυντικές αντιδράσεις δεν είναι πλέον μεμονωμένα περιστατικά. Δημιουργούν μια εικόνα ομάδας που δυσκολεύεται πνευματικά να ανταποκριθεί όταν το παιχνίδι απαιτεί απόλυτη συγκέντρωση.

Και πάνω από όλα υπάρχει κάτι ακόμη.

Ο ΠΑΟΚ γνώριζε τι χρειαζόταν.

Είχε μπροστά του κρίσιμα ευρωπαϊκά παιχνίδια και παρ' όλα αυτά δεν κατάφερε να έχει εγκαίρως τους ποδοσφαιριστές που χρειαζόταν.

Έμεινε ουσιαστικά με ένα δεξί μπακ. Δεν απέκτησε εγκαίρως έναν στόπερ που θα έδινε ποιότητα και εμπειρία. Δεν έχει έναν έμπειρο και εγνωσμένης αξίας σέντερ φορ για να σηκώσει το βάρος της επίθεσης και περιμένει από τον Μύθου να δώσει λύσεις,

την ώρα που το ίδιο το περιβάλλον κινδυνεύει να φορτώσει υπερβολικό βάρος σε ένα παιδί που χρειάζεται ακόμη δουλειά και χρόνο.

Δεν μπορείς να περιμένεις από έναν νεαρό ποδοσφαιριστή να γίνει μέσα σε λίγες εβδομάδες αυτό που δεν φρόντισες να έχεις έτοιμο στο ρόστερ σου.

Την ίδια στιγμή, ανακοινώνεις ή προαναγγέλλεις ποδοσφαιριστές για καίριες θέσεις, δημιουργείται η προσδοκία ότι έρχονται και τελικά οι παίκτες καταλήγουν αλλού.

Και εδώ υπάρχει κάτι ακόμη πιο σοβαρό.

Ο ΠΑΟΚ δεν το κάνει αυτό για πρώτη φορά.

Εδώ και χρόνια επαναλαμβάνει το ίδιο μοτίβο. Έχει μπροστά του αγώνες υψηλότατης σημασίας στην Ευρώπη, παιχνίδια που μπορούν να καθορίσουν ολόκληρη τη σεζόν του, αλλά ο μεταγραφικός σχεδιασμός δεν κινείται με την ταχύτητα και την αποφασιστικότητα που απαιτούν αυτές οι ημερομηνίες.

Περιμένει, διαπραγματεύεται, καθυστερεί, ανακοινώνει ότι ένας ποδοσφαιριστής έρχεται και τελικά εκείνος καταλήγει αλλού, ενώ η ομάδα μπαίνει στα κρίσιμα ευρωπαϊκά παιχνίδια χωρίς να έχει καλύψει τις θέσεις που όλοι γνωρίζουν ότι χρειάζεται.

Αυτό δεν μπορεί να συνεχίζεται κάθε καλοκαίρι.

Δεν μπορείς να γνωρίζεις ότι σε λίγες εβδομάδες έχεις μπροστά σου ευρωπαϊκά παιχνίδια υψηλής σημασίας και να περιμένεις μέχρι την τελευταία στιγμή για να ολοκληρώσεις τον βασικό κορμό σου.

Αυτό δεν είναι απλώς κακός σχεδιασμός. Είναι επαναλαμβανόμενο λάθος. Και όταν ένα λάθος επαναλαμβάνεται, παύει να είναι λάθος και γίνεται επιλογή.

Και αυτή η επιλογή κοστίζει στον ΠΑΟΚ αγωνιστικά, ψυχολογικά και οικονομικά.

Αυτό είναι που κάνει ακόμη πιο έντονη την αίσθηση ερασιτεχνισμού στον προγραμματισμό μιας ομάδας που θέλει να έχει ευρωπαϊκές απαιτήσεις.

Ο ΠΑΟΚ δεν έμεινε εκτός Ευρώπης. Υποχρεώθηκε όμως να αλλάξει διοργάνωση και να συνεχίσει στα playoffs του Conference League, όπου πλέον θα διεκδικήσει την είσοδό του στη League Phase.

Και εδώ τα μεγέθη αλλάζουν.

Άλλο το Europa League, άλλο το Conference League. Διαφορετικό αγωνιστικό επίπεδο, διαφορετικό πρεστίζ, διαφορετικές απαιτήσεις και, φυσικά, διαφορετικά οικονομικά έσοδα.

Ο ΠΑΟΚ έχασε λοιπόν κάτι πολύ σημαντικό απέναντι στην Άντερλεχτ. Όχι την ευρωπαϊκή του παρουσία, αλλά την ευκαιρία να συνεχίσει σε μια διοργάνωση υψηλότερου επιπέδου, με μεγαλύτερο αγωνιστικό και οικονομικό όφελος.

Και τώρα βρίσκεται μπροστά στο επόμενο κρίσιμο βήμα.

Απέναντί του θα έχει μια ομάδα που θα έχει παιχνίδια στα πόδια της, ρυθμό και αυτοπεποίθηση, ενώ ο ίδιος θα πρέπει να παίξει για την είσοδό του στη League Phase του Conference League χωρίς τον αρχηγό του λόγω της κόκκινης κάρτας και χωρίς τον δεύτερο διαθέσιμο σέντερ φορ του.

Δεν υπάρχει πλέον χρόνος για θεωρία.

Αν ήμουν στη θέση του Ιβάν Σαββίδη, αμέσως μετά από αυτό το παιχνίδι θα έλεγα μία κουβέντα:

«Ποιο είναι το φορ που θέλετε; Ποιο είναι το δεξί μπακ που θέλετε; Ποιο είναι το στόπερ που θέλετε; Ποιο είναι το εξτρέμ που θέλετε;»

Και όταν θα έπαιρνα τις απαντήσεις, θα έλεγα:

«Ωραία. Στείλτε τα συμβόλαια. Να υπογράψουν και αύριο να είναι στην προπόνηση στη Μεσήμβρια. Τέλος.»

Γιατί αυτή τη στιγμή δεν χρειάζονται άλλες υποσχέσεις, άλλες διαπραγματεύσεις που τραβούν για εβδομάδες και άλλες μεταγραφές που μπορεί να γίνουν κάποια στιγμή.

Χρειάζονται ποδοσφαιριστές τώρα.

Ο ΠΑΟΚ βρίσκεται σε μια μεταβατική περίοδο. Αυτό είναι απολύτως κατανοητό. Ο Λίσι προσπαθεί να αλλάξει αγωνιστική φιλοσοφία, υπάρχουν νέοι ποδοσφαιριστές και απαιτείται χρόνος.

Ο χρόνος όμως στο ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο δεν χαρίζεται.

Και τώρα δεν υπάρχει άλλο περιθώριο.

Τα playoffs του Conference League είναι πλέον η τελευταία ευκαιρία του ΠΑΟΚ να εξασφαλίσει την παρουσία του στη League Phase και να κρατήσει ανοιχτή την ευρωπαϊκή του πορεία.

Γι' αυτό πρέπει μέσα σε λίγες ημέρες να διορθώσει δύο πράγματα: την πνευματική του ετοιμότητα και το ρόστερ του.

Γιατί πάνω από τις λάθος τοποθετήσεις, πάνω από την έλλειψη συγκέντρωσης και πάνω από οποιαδήποτε τακτική αδυναμία, η μεγαλύτερη αδυναμία του ΠΑΟΚ αυτή τη στιγμή είναι ότι δεν μπαίνει στα παιχνίδια με την απαιτούμενη ένταση και δεν διαχειρίζεται σωστά τις κρίσιμες στιγμές.

Αυτό είναι πλέον δουλειά του Αλέσιο Λίσι.

Αλλά και η ενίσχυση της ομάδας είναι δουλειά της διοίκησης.

Η ευκαιρία είναι μπροστά του. Και αυτή τη φορά δεν υπάρχει περιθώριο για άλλο λάθος.