Η Εθνική ομάδα δεν θα έπρεπε να είναι υποχρέωση

Ήταν κάτι που όλοι το βλέπαμε και το προσπερνούσαμε. Οι παθογένειες της Εθνικής των «παραθύρων» δεν εμφανίστηκαν ξαφνικά στην εβδομάδα που πέρασε, αλλά στην πραγματικότητα «έσκασαν» στα χέρια αυτών που κατά κάποιο τρόπο τις διαχειρίζονται.

Η εικόνα της Εθνικής τόσο στη Ρουμανία όσο και κόντρα στην Πορτογαλία ήταν αποκαρδιωτική. Από πού να το πιάσεις και πού να το αφήσεις. Μπάσκετ χωρίς καμία συνοχή, χωρίς κατεύθυνση, πολλές φορές χωρίς λογική. Μπάσκετ χωρίς inside παιχνίδι, αφού το ελληνικό μπάσκετ πάσχει περισσότερο από ποτέ σε αυτό, μπάσκετ με πολλά τρίποντα και ατομικές ενέργειες από παίκτες που πέραν του ότι δεν έχουν ρυθμό, δεν έχουν συνηθίσει πια να βγαίνουν και μπροστά. Μοιάζει να είναι αναγκαίο κακό το να παίζουν πολύ και να σουτάρουν πολύ.

Βέβαια, αν θέλει κάποιος να ασχοληθεί λίγο περισσότερο με το χθεσινό παιχνίδι, το πρόβλημα δεν ήταν μόνο επιθετικό. Κατά βάση ασφαλώς και ήταν επιθετικό για μία ομάδα που δεν έφτασε ούτε τους 60 πόντους στην έδρα της απέναντι σε έναν τέτοιο αντίπαλο. Ωστόσο η Πορτογαλία ανέδειξε αδυναμίες και σε τομέα που, θεωρητικά, δεν θα έπρεπε να υπάρχουν. Η ατομική άμυνα ήταν μία από αυτές. Ο Λισμπόα που, χωρίς καμία διάθεση υποτίμησης του, δεν υπάρχει στον μπασκετικό χάρτη σε σύγκριση με τους Έλληνες γκαρντ που αγωνίζονται από την Ευρωλίγκα μέχρι το Eurocup και το BCL, περνούσε στο πρώτο βήμα όποιον έβρισκε μπροστά του. Μπορεί να ήταν θέμα ενέργειας. Μήπως όμως ήταν και θέμα δυνατοτήτων; Μήπως ήταν και θέμα διάθεσης;

Ο Βασίλης Σπανούλης ξέσπασε, έθεσε άπαντες προ των ευθυνών τους όμως στην πραγματικότητα και μπροστά στον κίνδυνο απουσίας από το Παγκόσμιο Κύπελλο του Κατάρ, το βασικότερο πρόβλημα βρίσκεται αλλού. Υπάρχουν καλύτερες επιλογές από αυτές που εμφανίστηκαν στα δύο παιχνίδια αυτού του «παραθύρου»; Προφανώς και υπάρχουν. Έχει κανείς αμφιβολία ότι μία ομάδα με Ντόρσεϊ ή Ουόκαπ, Κώστα και Θανάση Αντετοκούνμπο, Ρογκαβόπουλο και Μήτογλου -οι δύο «πράσινοι» είναι τραυματίες- ή ακόμη και τους πιτσιρικάδες του NCAA, Αβδάλα, Ζούγρη, Σαμοντούροφ, θα είχε πολύ καλύτερη τύχη σε αυτά τα ματς; Δεν συζητάμε καν για την παρουσία του Γιάννη Αντετοκούνμπο γιατί δεν δείχνει ιδιαίτερα ρεαλιστικό.

Το ερώτημα όμως θα πρέπει να είναι διαφορετικό. Έτσι όπως το παρουσίασε χθες ο ομοσπονδιακός προπονητής, η πρόσκληση στην Εθνική ομάδα για το «παράθυρο» του Αυγούστου θα έρθει ως υποχρέωση. Η Εθνική ομάδα είναι ζήτημα υποχρέωσης ή ατομικής ανάγκης; Αν όμως ισχύει το πρώτο, ας μάθουμε επιτέλους ποιοι θέλουν και ποιοι δεν θέλουν να παίζουν με το εθνόσημο.