Η απουσία στόπερ εξηγεί πράγματα, δεν μπορεί όμως να εξηγήσει την κατάρρευση
Το ότι ο Φαμπιάνο είναι κομβικός για τον Άρη το γνωρίζαμε πριν από το παιχνίδι με την ΑΕΚ. Το ότι το κενό του δύσκολα καλύπτεται το παραδέχθηκε και ο Μιχάλης Γρηγορίου μετά το 5-0. Αυτό όμως δεν μπορεί να λειτουργήσει ως απάντηση για όλα όσα συνέβησαν στη Νέα Φιλαδέλφεια.
Ο Άρης είχε απέναντί του μία καλύτερη, πιο έτοιμη και πολύ πιο δεμένη ομάδα. Αυτό φάνηκε, αυτό το ξέραμε, ήταν γνωστό και πριν από τη σέντρα. Όπως φάνηκε και πόσο δύσκολο είναι να πας στο πρώτο μεγάλο παιχνίδι της σεζόν με έναν Σούταλο που κάνει ντεμπούτο και έναν Γένσεν που, όσο τίμιος και αποτελεσματικός κι αν έχει υπάρξει, παραμένει λύση ανάγκης στη θέση του στόπερ.
Το θέμα του κεντρικού αμυντικού δεν δημιουργήθηκε χθες. Έχει συζητηθεί εδώ και εβδομάδες και ακριβώς γι' αυτό η απουσία του Φαμπιάνο ανέδειξε με τόσο έντονο τρόπο κάτι που ο Άρης ήδη γνώριζε: χρειαζόταν νωρίτερα ακόμη μία λύση επιπέδου βασικού στο κέντρο της άμυνας. Και φυσικά ο Σούταλο δεν μπορεί να κριθεί από το πρώτο του παιχνίδι, ειδικά σε τέτοιες συνθήκες και χωρίς να έχει δίπλα του τον άνθρωπο με τον οποίο προορίζεται να σχηματίσει το βασικό δίδυμο.
Αυτή, όμως, είναι μόνο η μία πλευρά του προβλήματος και σε καμία περίπτωση δεν αρκεί για να εξηγήσει το 5-0.
Το μεγαλύτερο πρόβλημα του Άρη εμφανίστηκε και πιο μπροστά. Μετά το δεύτερο γκολ της ΑΕΚ, ο άξονας του Άρη εξαφανίστηκε. Η αλλαγή του Χόνγκλα έγινε με τη λογική να φρεσκαριστεί το κέντρο και να αποκτήσει η ομάδα καλύτερη κυκλοφορία. Συνέβη το αντίθετο. Ο Καμερουνέζος είναι εμφανές ότι δεν βρίσκεται ακόμη στον ρυθμό που απαιτεί ένα τέτοιο παιχνίδι, έκανε το λάθος που οδήγησε στο τρίτο γκολ και από εκείνο το σημείο η συνοχή χάθηκε πλήρως. Οι κάθετες πάσες της ΑΕΚ περνούσαν η μία μετά την άλλη.
Και εδώ υπάρχει ευθύνη και στη διαχείριση. Όταν βλέπεις ότι ο αντίπαλος περνάει από τον άξονά σου με τέτοια ευκολία, το πρώτο μέλημα είναι να σταματήσεις την «αιμορραγία». Ο Άρης αντίθετα συνέχισε να προσθέτει επιθετικά χαρακτηριστικά σε μία ομάδα που είχε ήδη χάσει τις αποστάσεις της.
Το αποτέλεσμα ήταν να μπει σε ένα «δωμάτιο πανικού» μετά το 65' και να μην ξαναβγεί ποτέ. Το πιο άσχημο, επίσης, δεν ήταν ούτε οι λάθος πάσες ούτε οι χαμένες θέσεις. Ήταν οι μονομαχίες. Η ΑΕΚ συνέχισε να πέφτει πάνω σε κάθε μπάλα ακόμη και όταν το σκορ είχε ξεφύγει. Ο Άρης δεν έδειξε αντίστοιχη διάθεση να αντιδράσει, έστω για να προστατεύσει την αξιοπρέπειά του στο παιχνίδι. Και εκεί οι μεγαλύτερες ευθύνες βαραίνουν πρώτα τους ποδοσφαιριστές. Ο Γρηγορίου το είπε χωρίς περιστροφές: «Μετά το 2-0 παρατήσαμε το παιχνίδι». Αυτό είναι ίσως το πιο σκληρό, αλλά και το πιο ακριβές συμπέρασμα της βραδιάς.
Ο Άρης δεν έχει χρόνο να μείνει στο 5-0. Έχει όμως υποχρέωση να μην το προσπεράσει. Γιατί η πρώτη σοβαρή δοκιμασία της χρονιάς δεν έδειξε απλώς ότι υπάρχουν αγωνιστικές αδυναμίες. Έδειξε ότι, όταν όλα άρχισαν να πηγαίνουν στραβά, η ομάδα δεν είχε ούτε το καθαρό μυαλό ούτε την αντίδραση για να σταματήσει την κατάρρευση. Και αυτό χρειάζεται πολύ περισσότερη δουλειά από μία απλή αλλαγή στην ενδεκάδα ή την αναγκαία ενίσχυση στην άμυνα.
