Διούδης: «Πάλι την ίδια απόφαση θα έπαιρνα – Παιδικό μου όνειρο ένας τίτλος με τον Άρη»

Υπάρχουν ποδοσφαιριστές για τους οποίους μία ομάδα αποτελεί έναν ακόμη σταθμό της καριέρας τους. Και υπάρχουν περιπτώσεις στις οποίες η σχέση με έναν σύλλογο ξεπερνά τα όρια του επαγγελματικού ποδοσφαίρου. Για τον Σωκράτη Διούδη, ο Άρης ανήκει ξεκάθαρα στη δεύτερη κατηγορία.

Ήταν μόλις τριών ετών όταν ο πατέρας του τον πήρε για πρώτη φορά στο γήπεδο. Λίγο αργότερα έκανε τα πρώτα ποδοσφαιρικά του βήματα στις ακαδημίες του Άρη. Χρόνια μετά έφυγε από την ομάδα έχοντας τη δυνατότητα να επιλέξει έναν πολύ ευκολότερο δρόμο για τον ίδιο, αλλά προτίμησε εκείνον που θα άφηνε χρήματα στα ταμεία ενός συλλόγου που τότε τα είχε μεγάλη ανάγκη. Και όπως λέει σήμερα, αν γύριζε τον χρόνο πίσω, θα έκανε ακριβώς το ίδιο.
Ο κύκλος, όμως, δεν είχε κλείσει.

Ο Διούδης επέστρεψε στον Άρη και πριν από λίγο καιρό έζησε μία εικόνα που κουβαλούσε για χρόνια στο μυαλό του. Μπήκε στον αγωνιστικό χώρο κρατώντας από το χέρι τα δικά του παιδιά. Μία στιγμή που αποτύπωσε αργότερα πάνω σε ένα καπέλο που σχεδίασε ο ίδιος, για να μπορεί –όπως εξηγεί– να την έχει πάντα μαζί του.

Από το παιδί που πήγαινε στο γήπεδο με τον πατέρα του, στον πατέρα που μπήκε στο ίδιο γήπεδο με τα παιδιά του. Και κάπου ανάμεσα σε αυτές τις δύο εικόνες βρίσκεται σχεδόν ολόκληρη η σχέση του Σωκράτη Διούδη με τον Άρη.

Μόνο που υπάρχει ακόμη ένα παιδικό όνειρο που παραμένει ανεκπλήρωτο. Να σηκώσει έναν τίτλο φορώντας τη φανέλα της ομάδας που αγαπά.

Στη συνέντευξή του, ο Έλληνας τερματοφύλακας δεν κρύβεται πίσω από τις συνηθισμένες ποδοσφαιρικές απαντήσεις. Μιλά για το συναίσθημα που επηρεάζει ακόμη τις αποφάσεις του, θυμάται την εποχή που μπορούσε να αποχωρήσει ως ελεύθερος αλλά επέλεξε διαφορετικά για να βοηθήσει οικονομικά τον Άρη, εξηγεί γιατί «πάλι την ίδια απόφαση θα έπαιρνε» και αναφέρεται ανοιχτά στην ευθύνη των ποδοσφαιριστών μετά την περσινή αποτυχημένη σεζόν.

Παράλληλα μιλά για τον κόσμο, τον ιδιαίτερο ρόλο που έχουν ο ίδιος και ο Γιάννης Γιαννιώτας μέσα στα αποδυτήρια, τη δουλειά του Μιχάλη Γρηγορίου και όσα αλλάζουν φέτος στην προετοιμασία.

Πάνω απ' όλα, όμως, μιλά ως ένας ποδοσφαιριστής που στα 33 του εξακολουθεί να κυνηγά ένα όνειρο που γεννήθηκε πολλά χρόνια πριν γίνει επαγγελματίας….

Σωκράτη, ακόμη μία προετοιμασία με τον Άρη. Πόσο διαφορετική είναι από την πρώτη σου με την ομάδα;

«Καμία σχέση. Κι εγώ είμαι πολύ διαφορετικός πλέον, πολύ πιο έμπειρος. Έχει αλλάξει επίπεδο και η ομάδα, ενώ οι συνθήκες είναι πολύ καλύτερες. Για μένα είναι όμορφο που κάνω προετοιμασία, γιατί πέρυσι ήρθα πολύ αργά. Για έναν ποδοσφαιριστή είναι πολύ δύσκολο να μπει στη σεζόν χωρίς προετοιμασία και το βρήκα μπροστά μου με τους τραυματισμούς. Είναι πολύ σημαντικό ότι φέτος ξεκινάω υγιής, ώστε να παρουσιαστώ όπως πρέπει μέσα στη χρονιά».

Το ανέφερες και έχει σημασία, αφού πέρυσι οι περισσότεροι δεν κάνατε ολόκληρη την προετοιμασία με την ομάδα...

«Είναι πολύ σημαντικό, χωρίς βέβαια αυτό να αποτελεί δικαιολογία. Και άλλα παιδιά ήρθαν και μπήκαν απότομα λόγω των ευρωπαϊκών αγώνων. Δεν είναι καλό αυτό. Χρειάζεται η προετοιμασία. Έχει καταπόνηση, αλλά σε βοηθά να παραμείνεις υγιής μέσα στη σεζόν».

Φεύγοντας για την Ιταλία φορούσες ένα καπέλο που έκανε... θραύση. Τι ιστορία κρύβεται πίσω από αυτό;

«Γενικά μου αρέσουν τα καπέλα, έχω μία αγάπη γι' αυτά και τα φτιάχνω μόνος μου. Το συγκεκριμένο το σχεδίαζα καιρό πριν και αποτυπώνει μία στιγμή που ονειρευόμουν: να μπαίνω στον αγωνιστικό χώρο με τα παιδιά μου. Ήθελα να την έχω πάντα μαζί μου. Είναι κάποια παιδικά όνειρα που έρχεται η στιγμή να τα ζήσεις. Όταν κράτησα τα παιδιά μου στο γήπεδο, δεν το πίστευα».

Έχεις αγωνιστεί σε υψηλό επίπεδο και έχεις πολλές παραστάσεις. Όταν όμως μπαίνει στην εξίσωση ο Άρης, υπερισχύει το συναίσθημα;

«Ξεκάθαρα, ας μην κρυβόμαστε. Μεγάλωσα μέσα στο γήπεδο. Ο πατέρας μου με πήγε πρώτη φορά όταν ήμουν τριών ετών και έπαιξα για πρώτη φορά ποδόσφαιρο στις ακαδημίες του Άρη. Το συναίσθημα παίζει μεγάλο ρόλο στις αποφάσεις μου και είμαι πλέον σε μία ηλικία στην οποία υπερισχύει. Οι στόχοι μου με την ομάδα είναι όνειρα ενός παιδιού που κάποια στιγμή θέλει να τα πραγματοποιήσει. Η ομάδα έχει πλέον μία βάση και μία δυναμική, ώστε κι εγώ να δώσω τον καλύτερο εαυτό μου».

Με βάση αυτή τη σχέση, φαντάζομαι ότι βίωσες ακόμη πιο έντονα τον τρόπο με τον οποίο εξελίχθηκε η περσινή σεζόν...

«Σίγουρα ήταν πολύ δύσκολο. Για όλους, όχι μόνο για μένα. Εγώ, επειδή είμαι μέσα από την ομάδα, πονάω ίσως ακόμη περισσότερο. Όλα τα παιδιά, όμως, αισθάνονται πολύ άσχημα. Πέρα από επαγγελματίες, έχουμε και μία τεράστια ευθύνη απέναντι στον κόσμο που ζει και αναπνέει για την ομάδα του. Όλοι νιώθαμε αυτό το βάρος στις πλάτες μας».

Αυτή τη στιγμή στη θέση του τερματοφύλακα είστε εσύ και ο Μάικιτς. Πώς είναι η μεταξύ σας συνεργασία;

«Γνωριζόμαστε από πέρυσι και έχουμε πολύ καλή σχέση μεταξύ μας. Βοηθάμε ο ένας τον άλλον. Είναι πολύ καλός τερματοφύλακας και καλός χαρακτήρας. Δίνουμε τον καλύτερο εαυτό μας και προσπαθούμε να είμαστε έτοιμοι όταν ξεκινήσουν οι επίσημοι αγώνες».

Μίλησες πριν για συναίσθημα. Συναίσθημα υπήρχε και όταν έφυγες από τον Άρη. Σε δύο περιπτώσεις (σ.σ. μεταγραφή στην Κλαμπ Μπριζ και τον Παναθηναϊκό) κοίταξες να φέρεις χρήματα στην ομάδα, ενώ θα μπορούσες να αποχωρήσεις χωρίς να πάρει ούτε ευρώ...

«Μου είναι δύσκολο να μιλάω γι' αυτά. Χαίρομαι που το αναφέρεις, πάντως, γιατί είναι καλό ο κόσμος να γνωρίζει κάποια πράγματα. Τώρα είμαι εγώ, κάποια στιγμή θα είναι κάποιος άλλος και είναι σημαντικό ο κόσμος να μπορεί να ταυτίζεται με παιδιά της ομάδας.
Την πρώτη φορά που έφυγα υπήρχαν πολλά οικονομικά προβλήματα. Θα μπορούσα ανά πάσα στιγμή να κάνω προσφυγή και να μείνω ελεύθερος. Είχα και την πρόταση από τον Παναθηναϊκό, που ζητούσε να μείνω ελεύθερος για να με αποκτήσει. Είπα στους ανθρώπους που μιλούσα ότι ‘αυτό δεν γίνεται’. Επέλεξα τελικά έναν διαφορετικό δρόμο για να βοηθήσω την ομάδα, γιατί χρειαζόταν τα χρήματα από τη μεταγραφή μου. Αν είχα μείνει ελεύθερος, θα είχα περισσότερες επιλογές για την καριέρα μου και ίσως διαφορετική εξέλιξη. Αν με ρωτούσες εάν μετανιώνω, θα σου απαντήσω: Πάλι την ίδια απόφαση θα έπαιρνα».

Σε είχε στενοχωρήσει και μία ένταση που δημιουργήθηκε μετά από ένα παιχνίδι του Άρη με τον Παναθηναϊκό...

«Σίγουρα. Από τη στιγμή που όλος ο κόσμος γνωρίζει πόσο αγαπώ αυτή την ομάδα και όσα έχω κάνει, ήταν λίγο σοκαριστικό αυτό που βίωσα εκείνη την ημέρα. Πάντα, όμως, σε μία μεγάλη βάση κόσμου υπάρχουν και εκείνοι που δεν αντιλαμβάνονται ή δεν θέλουν να αντιληφθούν κάποια πράγματα. Με πείραξε στιγμιαία, επειδή ήταν κάτι της στιγμής. Η μεγάλη μερίδα του κόσμου αντιλαμβάνεται και εκτιμά πάρα πολύ τα πρόσωπα που έχουν προσφέρει και έχουν βάλει πλάτη σε δύσκολα χρόνια».

Κλισέ ερώτηση, αλλά στο τέλος της σεζόν με τι θα είσαι ικανοποιημένος;

«Κλισέ η ερώτηση, κλισέ και η απάντηση! Τη νίκη σε κάθε παιχνίδι και σίγουρα έναν τίτλο, που λείπει από τον οργανισμό και τους παίκτες. Και από εμένα προσωπικά. Είναι ένα παιδικό όνειρο να κατακτήσω έναν τίτλο με την ομάδα που αγαπώ.
Το πιο σημαντικό είναι να έχουμε συνέπεια στο γήπεδο και σε αυτά που ζητάει ο προπονητής. Συνέπεια και απέναντι στον κόσμο, δίνοντας τον καλύτερο εαυτό μας κάθε φορά που φοράμε τη φανέλα. Όταν το κάνουμε αυτό στον μέγιστο βαθμό, θα έρθουν και οι επιτυχίες».

Αν καθόσουν για έναν καφέ με έναν φίλο του Άρη, τι θα του έλεγες;

«Θα του έλεγα ότι γνωρίζω τι έχει περάσει και πόσες δυσκολίες έχει βιώσει με την ομάδα μας. Ότι είναι δύσκολο να συνεχίζεις να στηρίζεις με όλες σου τις δυνάμεις όταν δεν έχεις δει επιτυχίες όλα αυτά τα χρόνια.
Θα του θύμιζα, όμως, ότι όταν αγαπάς μία ομάδα, ουσιαστικά μία ιδέα, είναι αυτοσκοπός να τη στηρίζεις στις κακές και στις καλές στιγμές. Ο Άρης είναι ο κόσμος του και δεν μπορεί να καταφέρει τίποτα χωρίς αυτόν. Τον χρειαζόμαστε δίπλα μας, να μας δίνει δύναμη».

Μια και μιλάμε για τον κόσμο, αρκετοί θεωρούν ότι εσύ και ο Γιαννιώτας έχετε έναν επιπλέον ρόλο: να εξηγείτε στους ξένους τι σημαίνουν όλα αυτά για τον Άρη. Τον αποδέχεστε;

«Προφανώς και το κάνουμε, ειδικά με τη δίψα που έχει ο κόσμος για έναν τίτλο. Τους έχουμε δώσει να καταλάβουν πόσο σημαντικό είναι για τον σύλλογο. Και οι ίδιοι, όμως, όταν ζουν στην πόλη αντιλαμβάνονται αυτή τη δίψα. Θέλω επίσης να ξέρεις ότι δεν έχω γνωρίσει ποδοσφαιριστή που να μη θέλει να πετύχει, να κερδίσει και να τον αγαπάει ο κόσμος. Όλοι θέλουμε να αφήσουμε κάτι στον σύλλογο στον οποίο αγωνιζόμαστε».

Συνεργάζεσαι πλέον με τον Μιχάλη Γρηγορίου. Τι έχεις ξεχωρίσει από τον τρόπο δουλειάς του;

«Εγώ ουσιαστικά πρόλαβα μόνο τον κ. Χιμένεθ πέρυσι, καθώς την εβδομάδα που ήρθα αποχώρησε ο κ. Ουζουνίδης. Ο κόουτς έχει πάθος με αυτό που κάνει και προσπαθεί να είναι ειλικρινής και σαφής στη δουλειά του. Προσπαθεί να περάσει συγκεκριμένα πράγματα. Βλέπετε κι εσείς ότι προσπαθεί να βάλει περισσότερη ένταση στην ομάδα, με τρεξίματα και πίεση. Να αγωνιζόμαστε όπως αρμόζει σε έναν σύλλογο σαν τον Άρη. Είμαστε σε πολύ καλό δρόμο, τόσο μεταξύ μας ως παίκτες όσο και με το τιμ. Αυτό είναι πολύ σημαντικό. Το Νο1 είναι να έχεις καλά αποδυτήρια και ο προπονητής το θεωρεί επίσης πολύ σημαντικό».

Η θέση σου σού επιτρέπει να έχεις καλή εικόνα ολόκληρου του γηπέδου. Τον Γένσεν πώς τον βλέπεις;

«Ο Γένσεν είναι ιδιαίτερη περίπτωση, επειδή παίζει παντού. Νιώθω μια χαρά μαζί του. Προσαρμόζεται όπου κι αν τον βάλεις και χωρίς να παραπονιέται. Δίνει πάντα το 100%. Είναι παίκτης ομάδας και πάντα χρειάζονται τέτοια άτομα».

Και ο Γιαννιώτας με τόση ενέργεια σε βοηθάει ή σε... αποσυντονίζει;

«Στη μεγαλύτερη διάρκεια της ημέρας βοηθάει, αλλά κάποιες φορές πρέπει να τον σταματήσεις εσύ!» (γέλια)