Δεν είναι το 0-3, είναι ο τρόπος...
Ένα πρώτο φιλικό στα τέλη Ιουλίου δεν μπορεί να δώσει απαντήσεις. Μπορεί όμως να προσφέρει ενδείξεις. Και ο Άρης έδωσε αρκετές από αυτές στο Μπέργκαμο, απέναντι στην Αταλάντα U23.
Το 0-3 έχει τη μικρότερη σημασία. Ούτε προσθέτει κάτι ουσιαστικό στην προετοιμασία, ούτε φυσικά αποτελεί λόγο για μεγαλύτερο ενθουσιασμό από αυτόν που επιτρέπεται αυτή την εποχή. Περισσότερο ενδιαφέρον έχει ο τρόπος με τον οποίο έφτασε ο Άρης σε αυτό και κυρίως όσα έβγαλε στο γήπεδο από τη δουλειά των προηγούμενων εβδομάδων.
Ο Μιχάλης Γρηγορίου το έθεσε μετά το παιχνίδι στη σωστή του βάση. Ήθελε να δει πράγματα που δουλεύονται καθημερινά, στην επιθετική και την αμυντική λειτουργία. Αρκετά από αυτά τα είδε. Και αυτό είναι το βασικό συμπέρασμα και από όσα καταγράφουμε καθημερινά αυτές τις ημέρες στην Ιταλία.
Ειδικά στο πρώτο ημίχρονο, ο Άρης δεν ήταν απλώς μία ομάδα που είχε καλύτερη εικόνα από τον αντίπαλό της. Είχε κατεύθυνση στο παιχνίδι του. Συγκεκριμένο τρόπο ανάπτυξης, προσπάθεια για δημιουργία μέσα από συνεργασίες και αρκετά από τα αγωνιστικά μοτίβα που επαναλαμβάνονται καθημερινά στις προπονήσεις.
Η γρήγορη λήψη απόφασης είναι ένα από αυτά. Λίγες επαφές, κίνηση μετά την πάσα και προσπάθεια ώστε η μπάλα να κυκλοφορεί γρήγορα (είτε κάθετα, αλλά κυρίως διαγώνια) και να φτάνει στην επίθεση προτού οργανωθεί η αντίπαλη άμυνα. «Μην κουράζετε την μπάλα» και «μία, δύο, τρεις επαφές και παίξτε διαγώνια» είναι δύο από τις χαρακτηριστικές οδηγίες που ακούγονται από τον Γρηγορίου στις προπονήσεις. Στο πρώτο 45λεπτο υπήρχαν αρκετές φάσεις στις οποίες αυτή η λογική πέρασε από την άσκηση στο παιχνίδι.
Το ίδιο ισχύει με την πίεση και κυρίως με ό,τι ακολουθεί την ανάκτηση της μπάλας. Ο Γρηγορίου επιμένει στη συνεργασία δύο και τριών παικτών, ώστε το πρέσινγκ να έχει συγκεκριμένη κατεύθυνση και να μην αποτελεί ένα άναρχο τρέξιμο προς τον αντίπαλο. Και όταν η μπάλα κερδηθεί, η επόμενη απαίτηση είναι η γρήγορη μετάβαση και η εκμετάλλευση του χώρου.
Όχι πάντα με επιτυχία ακόμη. Θα ήταν παράλογο να συμβαίνει κάτι τέτοιο στο πρώτο φιλικό του καλοκαιριού. Υπήρξαν όμως αρκετές εικόνες ώστε να φανεί ότι η επανάληψη αρχίζει σταδιακά να δημιουργεί αυτοματισμούς.
Κάπως έτσι αποκτά μεγαλύτερο ενδιαφέρον ο τρόπος με τον οποίο ήρθαν τα τρία γκολ και όχι ο αριθμός τους.
Και τα τρία ήταν προϊόν συνεργασιών. Ο Άρης δεν περίμενε μία ατομική αναλαμπή για να δημιουργήσει, όπως συνέβαινε σε μεγάλο βαθμό την περασμένη σεζόν. Αυτό δεν σημαίνει ότι μέσα σε λίγες εβδομάδες βέβαια λύθηκε ένα από τα βασικά περσινά προβλήματα. Δείχνει όμως την κατεύθυνση προς την οποία γίνεται η προσπάθεια.
Το πρώτο γκολ ήρθε μέσα από ανάπτυξη στη δεξιά πλευρά και σωστό γύρισμα στην αντίπαλη περιοχή. Το δεύτερο με «βολίδα» του Ράτσιτς, αλλά για να φτάσει εκεί η μπάλα προηγήθηκε συνεργασία. Ακόμη πιο χαρακτηριστικό ήταν το τρίτο. Ο Άρης αμύνθηκε αποτελεσματικά σε κόρνερ της Αταλάντα και μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα πέρασε από την άμυνα στην επίθεση! Ο Κουαμέ έδωσε στον Γιαννιώτα και έφυγε αμέσως στον χώρο. Ο τελευταίος πήρε την πλευρά και ο Αφρικανός φορ, αξιοποιώντας την εκρηκτικότητα και τον μεγάλο διασκελισμό του, ακολούθησε τη φάση, πάτησε περιοχή και σκόραρε.
Ανάκτηση, γρήγορη απόφαση, μετάβαση, εκτέλεση. Μία φάση που συμπυκνώνει αρκετά από όσα δουλεύονται ξανά και ξανά στις προπονήσεις.
Το κέρδος του κορμού φαίνεται ήδη
Κουαμέ και Καντεβέρε είναι δύο χαρακτηριστικά παραδείγματα της διαφορετικής αφετηρίας που έχει φέτος ο Άρης. Η αγωνιστική τους συμπεριφορά, η ενέργεια και οι εντάσεις που βγάζουν επιβεβαιώνουν πόσο σημαντικό είναι ότι αυτή τη φορά η ομάδα δεν ξεκινά από το μηδέν. Και οι δύο βρίσκονται από την πρώτη μέρα στην προετοιμασία και δουλεύουν κανονικά, γνωρίζοντας ήδη την ομάδα και όσα ζητά ο προπονητής. Το ίδιο ισχύει για ένα σημαντικό κομμάτι του περσινού κορμού και κυρίως για τη μεσοεπιθετική γραμμή.
Πέρυσι τα πράγματα ήταν πολύ διαφορετικά. Με εξαίρεση περιπτώσεις όπως αυτές των Γιαννιώτα, Φαντιγκά και Μάικιτς, οι υπόλιπες από τις μεταγραφές ενσωματώθηκαν μετά την προετοιμασία και ενώ η ομάδα βρισκόταν ήδη μέσα στις αγωνιστικές υποχρεώσεις. Με λιγότερο χρόνο για προσαρμογή, δουλειά και σωστή διαχείριση.
Αυτό ασφαλώς δεν αποτελεί άλλοθι για τα κενά που εξακολουθούν να υπάρχουν στο φετινό ρόστερ και θα μπορούσαν ήδη να έχουν καλυφθεί. Είναι όμως ένα σημαντικό πλεονέκτημα για τον Γρηγορίου, ο οποίος δεν χρειάζεται να χτίσει τα πάντα από την αρχή.
Σε ατομικό επίπεδο, πέρα από Κουαμέ και Καντεβέρε, υπάρχουν κι άλλες περιπτώσεις που αξίζουν αναφοράς. Ο Γκαρέ είναι ένας ποδοσφαιριστής του οποίου τις δυνατότητες γνωρίζουμε, όπως και ο Ράτσιτς που έχει ήδη δώσει τα διαπιστευτήριά του. Ο Φαντιγκά, όμως, είναι από εκείνους που παρουσιάζουν μία διαφορετική εικόνα. Πιο ανεβασμένος, περισσότερο σίγουρος για τον εαυτό του και με μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση στις ενέργειές του.
Θετικές είναι και οι πρώτες ενδείξεις από τους νεαρούς. Ο Ματάρ Τιάμ έδειξε στοιχεία που σε συνδυασμό με τα σωματικά του προσόντα δημιουργούν περιθώρια εξέλιξης. Ο Κάμτσης, δίπλα στον Φαμπιάνο στο δεύτερο μέρος, είχε καλές τοποθετήσεις και ψύχραιμες αντιδράσεις, ενώ ο Αντωνιάδης, παρότι είναι ο μοναδικός μη επαγγελματίας, δείχνει ότι μπορεί σταδιακά να πλησιάσει περισσότερο την πρώτη ομάδα. Δεν χρειάζεται φυσικά να φορτωθούν από τώρα με προσδοκίες. Η προετοιμασία για αυτά τα παιδιά είναι πρωτίστως ένα πολύτιμο μάθημα. Υπάρχει όμως πρώτη ύλη και αυτό είναι το σημαντικότερο στην παρούσα φάση.
Η εικόνα του Άρη δεν είχε την ίδια συνέπεια σε ολόκληρο το 90λεπτο. Στο δεύτερο ημίχρονο, όταν άλλαξε ολόκληρη η ενδεκάδα, έπεσαν αισθητά ο ρυθμός και οι εντάσεις. Χάθηκαν εύκολες μπάλες, δεν υπήρχε η ίδια ταχύτητα στην ανάπτυξη και περιορίστηκαν τόσο οι συνεργασίες όσο και οι ευκαιρίες σε σχέση με το πρώτο μέρος.
Η αλλαγή έντεκα ποδοσφαιριστών αποτελεί φυσικά σημαντική παράμετρο και επηρέασε τη συνοχή. Παράλληλα, όμως, φάνηκε ότι υπάρχουν παίκτες που χρειάζονται ακόμη χρόνο. Δεν βρίσκονται όλοι στο ίδιο επίπεδο ετοιμότητας ούτε έχουν αφομοιώσει στον ίδιο βαθμό όσα ζητούνται. Κάτι απολύτως φυσιολογικό για την εποχή, αλλά ταυτόχρονα ένα από τα στοιχεία πάνω στα οποία θα συνεχιστεί η δουλειά.
Η επίθεση δουλεύεται, η άμυνα περιμένει ενίσχυση
Η μεσοεπιθετική λειτουργία είναι αυτή που αρχίζει να σχηματοποιείται περισσότερο. Υπάρχουν παίκτες, χαρακτηριστικά και ένας κορμός συνεργασιών πάνω στον οποίο μπορεί να δουλέψει ο Γρηγορίου, προσθέτοντας σταδιακά περισσότερους αυτοματισμούς. Και το σημαντικότερο είναι ότι σε αυτή την εξίσωση δεν έχουν μπει ακόμη όλοι.
Ο Μπασίρου βρίσκεται μόλις λίγες ημέρες στην Ιταλία. Ο Παλάσιος μόλις ενσωματώθηκε, ενώ ο Γαλανόπουλος επιστρέφει πλέον κανονικά στην προετοιμασία. Πρόκειται για ποδοσφαιριστές που αναμένεται να έχουν ρόλο και θα πρέπει σταδιακά να ενταχθούν σε έναν μηχανισμό που ήδη δουλεύεται.
Στην άμυνα, όμως, η πραγματικότητα παραμένει διαφορετική.
Το γεγονός ότι ο Άρης δεν απειλήθηκε ιδιαίτερα από την Αταλάντα U23 δεν αλλάζει τις ανάγκες του ρόστερ. Χρειάζεται αριστερό μπακ και δύο κεντρικούς αμυντικούς. Οι καλές ενδείξεις από τους νεαρούς αποτελούν κέρδος της προετοιμασίας, όχι λόγο για να διαφοροποιηθεί ο μεταγραφικός σχεδιασμός. Και αυτός είναι ίσως ο σημαντικότερος αστερίσκος δίπλα στο πρώτο θετικό δείγμα. Ο Άρης δουλεύει, αρχίζει να αποκτά αγωνιστικές αρχές, αλλά το ρόστερ του δεν έχει ακόμη σχηματοποιηθεί. Υπάρχουν βασικά κενά που πρέπει να καλυφθούν και παίκτες που πρόκειται να προστεθούν στην εξίσωση.
Γι' αυτό και το 0-3 στο Μπέργκαμο πρέπει να αξιολογηθεί ακριβώς στις πραγματικές του διαστάσεις. Ήταν το πρώτο φιλικό. Απέναντι στην U23 της Αταλάντα. Με παίκτες σε διαφορετικά επίπεδα ετοιμότητας και με ένα ρόστερ που ακόμη διαμορφώνεται. Δεν αποτελεί απόδειξη για τίποτα.
Μπορεί όμως να προσφέρει ένα μικρό ψυχολογικό μπουστάρισμα σε ένα γκρουπ που δουλεύει καθημερινά σε υψηλές εντάσεις και, κυρίως, να του δείξει ότι κάποια από αυτά που επαναλαμβάνει στις προπονήσεις αρχίζουν να εμφανίζονται και όταν απέναντι υπάρχει αντίπαλος. Ο Άρης δεν είναι έτοιμος. Δεν θα μπορούσε να είναι τέτοια εποχή. Έχει πράγματα να διορθώσει, ποδοσφαιριστές που χρειάζονται χρόνο και σημαντικές μεταγραφικές εκκρεμότητες.
Δεν απέδειξε τίποτα στο Μπέργκαμο. Έδειξε όμως κάτι. Ότι πίσω από το πρώτο 0-3 του καλοκαιριού αρχίζει να διακρίνεται ένας συγκεκριμένος τρόπος με τον οποίο θέλει να παίξει.
Και για τέλη Ιουλίου, αυτό έχει μεγαλύτερη αξία από το ίδιο το αποτέλεσμα.
