Άρης: Το 6-2 δεν ακυρώνει τη βάση, επιβεβαίωσε όμως τα (αμυντικά) κενά
Το 6-2 είναι βαρύ. Δεν χρειάζεται, ούτε υπάρχει κανένας λόγος, να ψάξει κανείς δικαιολογίες για να το κάνει να μοιάζει μικρότερο απ’ όσο είναι. Ο Άρης δέχθηκε έξι γκολ, παρουσίασε σοβαρά αμυντικά προβλήματα και στο δεύτερο ημίχρονο έχασε σε μεγάλο βαθμό τη συνοχή, την ψυχραιμία και τη δυνατότητα να παραμείνει ανταγωνιστικός απέναντι σε μία ομάδα που ανέβασε κατακόρυφα την ένταση.
Αυτό όμως είναι η μία πλευρά της εικόνας. Η άλλη είναι ότι ο αντίπαλος ήταν η Νάπολι. Μία ομάδα άλλης ποιότητας, άλλης ταχύτητας και άλλου βάθους. Η δευτεραθλήτρια Ιταλίας, με χρηματιστηριακή αξία 445 εκατομμυρίων ευρώ και παρουσία στη League Phase του Champions League. Προφανώς αυτό δεν αποτελεί άλλοθι, ούτε χρυσώνει το χάπι. Αποτελεί όμως απαραίτητο πλαίσιο για να διαβαστεί σωστά το παιχνίδι και το αποτύπωμα που αφήνει στο κλαμπ και στον κόσμο ένα τόσο βαρύ σκορ.
Πριν από το φιλικό είπαμε ότι η Νάπολι θα αποτελούσε την πιο δυνατή και απαιτητική πρόβα της προετοιμασίας. Ένα τεστ που δεν θα μετρούσε μόνο τις δυνάμεις του Άρη, αλλά κυρίως τις αδυναμίες του, ίσως σε βαθμό που δεν είχαν φανεί στα προηγούμενα παιχνίδια. Και αυτό ακριβώς συνέβη. Απέναντι σε έναν αντίπαλο της ποιότητας της Νάπολι, οι λεπτομέρειες μεγεθύνονται. Τα λάθη τιμωρούνται, οι κακές αποστάσεις φαίνονται περισσότερο, η έλλειψη βάθους αποκαλύπτεται πιο καθαρά και αδυναμίες που σε άλλα φιλικά μπορούσαν να περάσουν χωρίς μεγάλο κόστος, εδώ βγήκαν στην επιφάνεια με τον πιο σκληρό τρόπο. Γι’ αυτό και η εύκολη ανάγνωση είναι η πιο επικίνδυνη.
Ή να πεις «δεν έγινε τίποτα, ήταν η Νάπολι» ή να πεις «όλα ήταν λάθος μέχρι σήμερα». Η αλήθεια βρίσκεται κάπου στη μέση. Το πρώτο ημίχρονο έδειξε ότι υπήρχε σχέδιο Ο Μιχάλης Γρηγορίου επέλεξε από την αρχή μία ενδεκάδα πολύ κοντά σε εκείνη που υπολογίζει για το βασικό του πλάνο στις πρώτες επίσημες υποχρεώσεις, τουλάχιστον μέχρι να ολοκληρωθεί και να πάρει την τελική του μορφή το ρόστερ. Ο Άρης δεν μπήκε στο παιχνίδι για να κλειστεί στην περιοχή του και να περιμένει.
Είχε ισορροπία και παρουσίασε μία ελεγχόμενη εικόνα στο γήπεδο. Προσπάθησε να κρατήσει μπάλα, να κυκλοφορήσει με υπομονή και κυρίως να αποφύγει τα εύκολα λάθη στον άξονα που θα έδιναν στη Νάπολι τη δυνατότητα να επιτεθεί σε ανοιχτό γήπεδο. Όταν αντιλήφθηκε, δε, ότι η επιθετική άμυνα των πρώτων λεπτών δημιουργούσε χώρους στους Ιταλούς, προσαρμόστηκε. Χαμήλωσε τις γραμμές του, άρχισε να αμύνεται περισσότερο από τη μεσαία γραμμή και πίσω και για αρκετό διάστημα κατάφερε να ελέγξει τις κινήσεις του αντιπάλου χωρίς να υποστεί ασφυκτική πίεση.
Δεν ήταν κυρίαρχος, ούτε ιδιαίτερα δημιουργικός. Αλλά ήταν μέσα στο παιχνίδι. Και αυτό έχει σημασία όταν απέναντί σου βρίσκεται μία ομάδα με τέτοια ποιότητα και ποδοσφαιριστές υψηλού επιπέδου, όπως οι Γκίλμουρ, ΜακΤόμινεϊ, Χόιλουντ, Ανγκισά, Σπινατσόλα και αρκετοί ακόμη. Το πρόβλημα ήταν ότι τα λάθη δεν συγχωρήθηκαν. Η φάση του Φαντιγκά πριν από το 2-1, στην εκπνοή του ημιχρόνου, είναι ίσως η πιο χαρακτηριστική. Ένα προσωπικό λάθος, μία κακή απόφαση και λίγα δευτερόλεπτα αργότερα ο ΜακΤόμινεϊ εκτελεί. Αυτό είναι το επίπεδο. Σε άλλα φιλικά μπορεί να κάνεις ένα λάθος και να πάρεις δεύτερη ευκαιρία. Απέναντι στη Νάπολι δύσκολα θα την έχεις.
Στο δεύτερο ημίχρονο, όμως, δεν υπάρχει ωραιοποίηση. Εκεί ο Άρης έχασε τη μάχη σχεδόν παντού. Η Νάπολι ανέβασε ρυθμό, πίεσε πιο επιθετικά, κέρδισε διαδοχικές δεύτερες μπάλες και ανάγκασε τους «κιτρινόμαυρους» σε βιαστικές αποφάσεις και κακές απομακρύνσεις. Το ένα λάθος έφερε το άλλο, οι αποστάσεις άνοιξαν, οι πλευρές πιέστηκαν και η επιθετική παρουσία σχεδόν εξαφανίστηκε. Το παιχνίδι μετατράπηκε σε μία διαρκή δοκιμασία για την αμυντική λειτουργία του Άρη. Εκεί ακριβώς αποτυπώθηκε και η απόσταση ανάμεσα στις δύο ομάδες. Όχι μόνο στην ποιότητα της πρώτης ενδεκάδας, αλλά κυρίως στο βάθος.
Οι αλλαγές της Νάπολι, με παίκτες όπως οι Ντε Μπρόινε, Λομπότκα και Λούκα, δεν έριξαν το επίπεδο. Το αντίθετο. Ο Άρης σε καμία περίπτωση δεν έχει την ίδια πολυτέλεια. Και όταν μία ομάδα τέτοιου επιπέδου συνεχίζει να παίζει με ένταση απέναντι σε έναν αντίπαλο που κουράζεται και δεν έχει αντίστοιχες επιλογές, η διαφορά μεγαλώνει πολύ γρήγορα. Η άμυνα δεν χρειάζεται άλλη... υπενθύμιση Αν υπάρχει ένα συμπέρασμα που βγήκε με τον πιο καθαρό – και δύσκολο ως προς το αποτέλεσμα – τρόπο από το Καστέλο Ντι Σάνγκρο, αυτό είναι ότι η αμυντική ενίσχυση δεν μπορεί να περιμένει άλλο.
Όχι επειδή ο Άρης δέχθηκε έξι γκολ από τη Νάπολι. Αλλά επειδή το παιχνίδι επιβεβαίωσε μία πραγματικότητα που υπάρχει εδώ και εβδομάδες και την καταγράψαμε ακόμη κι όταν η ίδια ομάδα κέρδισε, με ενθαρρυντική εικόνα, την Αταλάντα και τη Μόντσα. Το γεγονός ότι στο παιχνίδι με τη Νάπολι οι Φαμπιάνο, Γένσεν και Κέρκεζ έφτασαν να βγάλουν ουσιαστικά ολόκληρο το παιχνίδι δεν είναι απλώς μία λεπτομέρεια διαχείρισης. Είναι εικόνα του (τωρινού) ρόστερ. Ο Γρηγορίου αυτή τη στιγμή δεν διαθέτει το βάθος που χρειάζεται, κυρίως στην άμυνα. Η ενίσχυση έχει καθυστερήσει.
Ο Άρης χρειάζεται ποδοσφαιριστές που δεν θα έρθουν απλώς για να γεμίσουν αριθμητικά θέσεις, αλλά για να προσφέρουν ποιότητα, ανταγωνισμό και πραγματικές επιλογές στον προπονητή σε θέσεις όπου το ρόστερ «φωνάζει» ότι έχει κενά. Όσο περνούν οι μέρες, όμως, τόσο πιο δύσκολο γίνεται για κάθε νέα προσθήκη να προσαρμοστεί άμεσα σε ένα αγωνιστικό πλάνο που δουλεύεται εδώ και περίπου ενάμιση μήνα. Το 6-2 δεν πρέπει να σβήσει ό,τι προηγήθηκε Θα ήταν εύκολο να πετάξει κάποιος στον κάλαθο των αχρήστων όσα είδαμε στην Ιταλία, όσα ακολούθησαν στα επόμενα φιλικά και όσα χτίστηκαν και συνεχίζουν να χτίζονται μέσα από την καθημερινή δουλειά του Γρηγορίου και των παικτών του. Θα ήταν και λάθος και άδικο για την προσπάθεια.
Ο Άρης έχει δείξει ότι διαθέτει συγκεκριμένη κατεύθυνση και αρχές στο παιχνίδι του. Χτίζει την ταυτότητά του. Ξέρει τι ποδόσφαιρο θέλει να παράξει τη νέα χρονιά και έχει πλέον έναν συγκεκριμένο τρόπο για να το υπηρετήσει. Έχει συνοχή στον βασικό κορμό, συγκεκριμένες απαιτήσεις και μεγαλύτερη σαφήνεια στο πώς θέλει να επιτεθεί όταν βρίσκει χώρο. Απλώς απέναντι στη Νάπολι πέρασε από ένα τεστ που δεν είχε καμία σχέση με τα προηγούμενα. Και σε αυτό το τεστ φάνηκαν καθαρά τα όρια. Έχει στοιχεία, δεν έχει ακόμη το βάθος Αν έπρεπε να κρατήσει κανείς μία φράση από όλη την προετοιμασία και το τελευταίο φιλικό, αυτή ίσως είναι η πιο δίκαιη.
Ο Άρης έχει στοιχεία, έχει βάση και συγκεκριμένη κατεύθυνση. Δεν έχει, όμως, ακόμη το απαραίτητο βάθος για να διατηρεί το ίδιο επίπεδο όταν αλλάζουν οι συνθήκες, όταν ανεβαίνει η ένταση ή όταν ο αντίπαλος έχει την ποιότητα να τιμωρήσει κάθε αδυναμία. Και υπό αυτή την έννοια, ακόμη και ένα 6-2 μπορεί να αποδειχθεί χρήσιμο. Όχι γιατί υπάρχει κάτι θετικό σε μία τόσο βαριά ήττα. Αλλά επειδή έβγαλε στην επιφάνεια, χωρίς φίλτρα, όσα ο Άρης πρέπει να διορθώσει πριν αρχίσουν τα επίσημα. Δεν χρυσώνει κανείς το χάπι. Δεν θα πρέπει, όμως, να διαγράψει και κανείς ενάμιση μήνα δουλειάς για ένα φιλικό απέναντι σε έναν αντίπαλο του επιπέδου της Νάπολι.
Το ζητούμενο από εδώ και πέρα, πλησιάζοντας στην έναρξη του Πρωταθλήματος, είναι πολύ συγκεκριμένο: ο Άρης να κρατήσει όσα έχει χτίσει και να διορθώσει όσα η Νάπολι φρόντισε να του δείξει με τον πιο σκληρό τρόπο. Γιατί η βάση υπάρχει. Αυτό που μένει είναι να αποκτήσει και το βάθος που θα την προστατεύσει….
