Άρης, σιωπή και δουλειά στη διακοπή

Μια δουλειά είχαν να κάνουν στον Άρη. Να βάλουν ένα γκολ περισσότερο από τον Ηρακλή, για να... χρησιμοποιηθεί καλύτερα η διακοπή των τριών εβδομάδων. Η πρώτη διακοπή, για να δουλέψει ο προπονητής και ενώ βρισκόμαστε ακόμη στο φθινόπωρο.

Με βάση τις 24 τελικές (οι 17 στο Α' ημίχρονο), οι ποδοσφαιριστές του Γρηγορίου, μπορούσαν να είχαν δει την μπάλα στα δίχτυα του Αθανασιάδη περισσότερες φορές, γιατί το πάλεψαν και δεν το άφησαν στην τύχη. Ένας Άρης in motion με ένταση, ανάπτυξη, πάτημα περιοχής, σωστές γραμμές και πρέσινγκ, που ξεκινούσε από τον αντίπαλο τερματοφύλακα. Το 4-4-2 του προπονητή των «κιτρινόμαυρων» χώρεσε στην ίδια εντεκάδα Καντεβέρε και Μορόν, ενώ και η παρουσία του Χόνγκλα αντί του Μπασίρου, συμμάζεψε τα πράγματα στον ταλαιπωρημένο και προβληματικό άξονα. Γενικώς, το σύνολο έμοιαζε πιο γεμάτο και έχοντας προσανατολισμό στο παιχνίδι του. Ούτε άνιωθοι ήταν, ούτε χαβαλέ έκαναν.

Στο τέλος της βραδιάς και μετά την πρόσθεση των 45 λεπτών του Β' ημιχρόνου, ακυρώνεται η προσπάθεια του Α', επανέρχονται στη μνήμη τα ματς με ΑΕΚ, ΠΑΟΚ και Μαρκό, για να φτάσουμε ήρεμα κι ωραία (λέμε τώρα) εκεί που θα ήθελε και το τεχνικό staff. Από το παιχνίδι με τη Μαρκό και μετά, στο Superbet Κύπελλο, ξεκίνησε αυτή η βαρετή και προβλέψιμη συζήτηση, στην ίδια χρονική περίοδο κάθε χρόνο.

«Περιμένει τη διακοπή, για να δουλέψει, καθώς έχει πολλά καινούρια πρόσωπα».

«Διακοπή», «δουλέψει», «πρόσωπα». Τρεις λέξεις που εξελίχθηκαν -λιγότερο ή περισσότερο- για κάθε προηγούμενο προπονητή, ο οποίος εργάστηκε στην ΠΑΕ και συνεργάστηκε με τον Θόδωρο Καρυπίδη και τους... συνεργάτες του, αφανείς, σκιώδεις, ή μη έως ότου φτάσουμε στην παρεξήγηση και δαιμονοποίηση της έννοιας. 

Με συγχωρείτε, που σας... διακόπτω, αλλά ουδείς έχει αντίρρηση, να ξαναγίνει αυτή η συζήτηση κι ας μειώνεται το ενδιαφέρον, η προσέλευση στο γήπεδο και, γενικώς, οι προσδοκίες πως ο Άρης είναι σε θέση -με αυτό το στάτους- να μην ασχοληθεί με την όποια διακοπή του Σεπτεμβρίου, του Νοεμβρίου ή του Απριλίου. Στη διακοπή, συνήθως, βελτιώνεις ό,τι έχεις στα χέρια σου. Δεν κάνεις αυτά που δεν έκανες σε 45 ημέρες προετοιμασίας.

Άντε, για να αποκτήσει μεγαλύτερο ενδιαφέρον η φάση, να γίνει και σουσού για αλλαγή προπονητή, να βγάλει καμιά διαρροή το εξαίρετο τμήμα Επικοινωνίας και να αναπαραχθεί από τον κλειστό κύκλο των δημοσιογράφων, για να δικαιολογήσουν κι αυτοί την παρουσία τους, «προστατεύοντας» την ομάδα και τα προσωπικά τους.

 Ο Άρης μπαίνει στην ίδια λούπα, παίζει με τους ίδιους κανόνες, επαναλαμβάνει τα ίδια λάθη με συνέπεια που είναι ανερμήνευτη, για να έχει -πάντα- να περιμένει μια διακοπή, ώστε να μάθει ο ένας το όνομα του άλλου, να μάθει πώς παίζει, πού παίζει και, τελικά, να συμμετέχει σε μια διαδικασία που τον πάει όλο και πιο πίσω.

Δε θέλει να μάθει, δεν τον ενδιαφέρει να μάθει. Ενδιάμεσα αλλάζουν τα πρόσωπα στον πάγκο, αφού, συνήθως, η σιωπή του καλοκαιριού γίνεται κρότος στις πρώτες αγωνιστικές. Μετά, πάλι, σιωπή και «δουλειά στη διακοπή».

Τώρα, πέντε τελικές πάνω, πέντε τελικές κάτω, δε θα τα χαλάσουμε, βρε αδερφέ.